"อ้ายเสื้อลายไปไหนมาเจ้า" พอกึ่มกึ่ม คุณโจประสานเสียงเพลงก้องกังวาล เฮฮาประสาโต๊ะกลม คุณเซียร์บอก "เจ๊อีกสอง" พลางชูสองนิ้ว คุณวัตน์บอกคุณเซียร์ ว่า "ศาสนาไม่เหมือนหนึ่งบวกสองหรอกนะ" คุณหนึ่งเสริฟเกาเหลาร้านประจำ ฟังๆดูไม่เห็นได้ยินคุณตั้ม(ลาว)พูดเรื่องสาวๆให้ฟังเลย คุณทักว่ารู้จักน้องรหัสมากกว่าลูกเปตองในมือเสียอีก คุณตั้ม(เหนือ)เมาได้ที่บอก" อยากร้องคาราโอเกะจริงหนอ" คุณไก่(ตอน)นานๆ มาทีบอก" เหล้าหมดแล้ว "พลางเคาะขวดเป็นนัยๆ คุณหนุ่มว่า" เดี๋ยวมา…เจ๊ที่บ้านโทรตาม" คุณเนตรอยากบอกความในใจว่า "รักน้อง(...)มากกว่าตัวเองเสียอีก"" อันที่จริงวงการโต๊ะกลมได้กำเนิดมาก่อนมานาน หากจะท้าวความก็หลายปี สมาชิกโต๊ะกลมมีมากมายโดยความแปลงเปลี่ยนของเวลา "เพื่อนกินหาง่าย เพื่อนตายก็น่าจะมีบ้าง" แก้วที่น้ำเหลืองอร่ามกับน้ำแข็งสองก้อนนั้นบอกทุกคน ในความสนุกสนานนั้น หลายคนคงหวั่นใจ เวลาแห่งพวกเราใกล้สิ้นสุดลงเสียแล้ว

กลุ่มกำเนิดเรื่องราวคงไม่รอดแถวหลังสุด คงไม่พ้น (ไม่ขอเอ่ยนาม) ตัวป่วนจริงมีสองถึงสามราย พวกนี้มักเข้าห้องมาแบบเขินอาย ยังไม่มีอาการ ต้องเข้าสิงสถิตประจำตำแหน่งเสียก่อน มีเรไรค่อย ๆ คอยเสริฟจังหวะอยู่เนียงๆ มักเป็นกลุ่มสาวแถวหน้าสุด ระดับเสียงไม่สูงมาก แต่รู้กันทั้งห้องโดยประมาณ สีสันมักเป็นแบบนี้เรื่อยมา ตัวป่วนเริ่มมีอาการคันบริเวณริมฝีปากด้านล่าง คำพูดมักประมาณ "มึงมาเรียนด้วยหรือวะ"อะไรเถือกนั้น นินทาอาจารย์ก็มี แหม!ทำไปได้ ก็อาจารย์สอนไม่รู้เรื่องบ้าง ที่ว่าๆกันมานี่นะ คุณหนุ่ม คุณวัตน์ คุณทัก คุณต้อย คุณมี่ คุณหมึก คุณนนท์และคุณเซียร์ อีกหลายๆคนเลย แล้วคุณเนตรไม่ต้องหลบหรอก ตัวเสริม ตัวต้นคิด มีทุกตัวเลย คุณทักนะขนาดนอนฝันไปถึงไหนต่อไหนยังจะมาทิ้งท้ายประโยคได้เลยคิดดู คุณศรเล่นแซวแต่พวกสาวๆโดยเฉพาะน้องตูนของพวกเรา คุณไก่(ตอน)เงียบกริบ คุณตั้ม(ลาว)หัวเราะ"ฮ่าๆ" คุณโจขยับแว่น คุณตั้ม(เหนือ)มองผ่านกระจกเครื่องสำอางนัยน์ตาสงสัย คุณมะระนั่งเก็งจนเหงื่อไหล คุณโต้งไม่ยอมน้อยหน้า "เอ้า!เฮ" คุณมีม บอก "อยู่แล้วเรา" คุณโอเด็กเหนือกวนรมณ์แต่อารมณ์ไม่กวนใจ คุณต้นกับคุณหนึ่งยังคงอ่านการ์ตูน(ถึงตอนสำคัญ)ต่อไป…..กลุ่มสาวน่ะหน้าเคร ียดแบบนั้นแต่แอบอมยิ้มอยู่ใช่ม๊า คุณปลา คุณกวาง คุณทัย สามสาววงอะไรก็ไม่รู้คอยส่งจังหวะเป็นครั้งคราว คุณสาวหน้าเด้งวาจาใช้ได้ คุณนก คุณหลิงพูดอะไรหน่อยได้ไหม พวกเธอบอก "ไม่ล่ะเกรงใจ" คุณไก่(น้อย) คุณแก้ว คุณวิก นี้แหละสาวแถวหน้า สาวแถวสองขี้อายกันทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็น คุณเพ็ญ คุณชล ให้ลองนึกฟังเสียงเกรงว่านึกไม่ออกแหง ๆ คุณหม่ำขานี้ใครๆต้องเรียกเจ๊ใหญ่ของพวกเราอีกคน คุณก้อยก็ยังเป็นตัวของตัวเองเสมอไม่มีใครเปลี่ยนเธอได้หรอกจริงไหมคุณโจ(ขย ับแว่นอีกแล้ว) คนที่เริงร่าอยู่ได้ทั้งวันก็เห็นจะเป็นคุณหนุ่มท่าเต้นสุดเจ๋งของเรา แกมีอารมณ์เดียวทุกเหตุการณ์ พูดถึงตัวขอเหรียญไม่ว่าจะเป็นบาทสองบาท คุณแกเอาหมดเลย จริงไหมคุณเชียร์ เจ้าตัวบอก "ถูกต้องแล้วค๊าบบบ" คุณตั้ม(ลาว)บอก "อย่าลีลาไม่ใช่กระเบื้อง"พลางโยนเหรียญให้ คุณตั้ม(เหนือ)บอก "ดีมากรีบหาเงินเข้า ให้มากๆจะพาไป R.C.A เอย

ณ. ห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง(ที่ทำการเสียค่าเช่าทุก ๆเดือน) ประกอบไปด้วย โต๊ะคอม ๆ เตียงนอน ตู้ อื่น ๆ อีกจิปาถะและที่ขาดไม่ได้เลยสำหรับเจ้าของห้องคือห้องน้ำ (ตั้ม(ลาว)บอกว่า..จะเป็นใหญ่เป็นโตกับเค้าไม่ได้ก็เพราะปวดท้องเข้าห้องน้ำ นั้นแหละ) ช่วงนั้นประมาณตอนเย็น ๆ มีสมาชิกอยู่ในห้องด้วยกัน 4 คน คือ บักตั้ม(ลาว) ตั้ม(เหนือ) เซีย และโอ ก็ไม่มีอะไรมากรวมตัวกันธรรมดา(ไม่รู้จะไปไหน)คุยกันเรื่องต่าง ๆ (กะจะดื่มน้ำสีอำพัน แต่ตังบ่มี) และก็ถึงเวลาที่จะมีบุคคลแสดงความสามารถที่เจ้าตัวคิดว่าไม่มีคนอื่นเค้าเที ยบเท่าได้โดยเฉพาะในเรื่องความฉลาดและความอัฉริยะมันก็คือ บักตั้ม(เหนือ)ประมาณว่าหลงตัวเอง ฮานี้หล่อที่สุดในห้อง แสดงสีหน้าด้วยความมั่นใจว่าเพื่อน ๆ คงจะตอบคำถามกันไม่ได้ โดยยิงคำถามไปที่ ตั้ม(ลาว)ก่อน ตั้ม(ลาว)ก็ตอบว่า "เม็ดซิวะ เผ็ดที่สุดแล้ว" แล้วบอกเหตุผลต่าง ๆ นา ๆ ตั้ม(เหนือ)ก็หันมายิงคำถามมาที่เซีย(โดยที่สายตาน่าโดนถีบเหลือเกิน) เซียก็ตอบว่า "ก็เม็ดนะซิ" เอาเหตุผลของตั้ม(ลาว)มาประมวลผลและสังเกตเอง สุดท้ายตั้ม(เหนือ) ก็บอกด้วยสีหน้าว่ามันไม่ถูกต้อง แล้วทั้งสามคนก็หันไปมองทางบัก โอ ด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้นและให้ความหวังสุดท้ายของคำตอบของ โอ ว่าน่าจะตอบถูก ทำการยิงคำถามไปหา โอ ว่า "พริก….ส่วนไหนที่เผ็ดกว่ากัน" โอหันมาทางเพื่อน ๆ ทั้งสาม แสดงสีหน้าได้นิ่งมากสุขุม(เหมือนพระเอกหนังไทย) แล้วชู้นิ้วชี้มาหนึ่งนิ้ว อยู่ในระดับสายตาด้วยท่าทางอันมาดมั่น เพื่อน ๆ ทั่งสามนิ่งไปครู่หนึ่งไม่รู้ว่าโดนมนต์สะกดหรืองงไปกับท่าทางอันแปลก ๆ ของบัก โอ และในนาทีนั้นเอง โอ ก็ตอบด้วยเสียงอันเรียบง่ายแฝงไปด้วยพลังแห่งความรู้ว่า "ฮึ่ม….มันก็คือเปลือก" บรรยากาศในห้องเงียบกริบไป 2-3 วินาที(แทบจะหยุดหายใจเลยก็ว่าได้) จากนั้นเพื่อน ๆ ทั้งสาม ตั้ม(ลาว) ตั้ม(เหนือ) เซีย ก็ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาลั่นห้องหัวเราะกันน้ำหูน้ำตาไหล(เหมือนไม่ได้หัวเ ราะกันเป็นปี ๆ) โดยเฉพาะตั้ม(เหนือ)หัวเราะไปแล้วก็พูดว่า โง่….นี้….. ตลอด ส่วน โอ ก็นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วปล่อยเสียงหัวเราะเบา ๆ ประมาณว่าภูมิใจในตัวเองที่สามารถทำให้เพื่อน ๆ ฮา…ขี้แตกขี้แตนได้ แต่ โอ ก็เถียงขึ้นว่ามันน่าจะเป็นเปลือก ตั้ม(ลาว) เซีย ก็บอกว่าน่าจะเป็นที่เม็ดมากกว่าที่เผ็ด ตั้ม(เหนือ)ก็บอกว่าไม่ใช่มันเป็นที่ไส้พริก ทำเอา ตั้ม(ลาว) โอ เซีย งงไปตาม ๆ กันเลย แล้วก็พูดว่า "พริกมันมีไส้ด้วยหรือวะ" ตั้ม(เหนือ)หัวเราะพร้อมกับคำพูดว่า "โง่….นี้….. พริกมันก็มีไส้นะ" ทั่งสี่คนทำการประชุมด่วนโดยการเถียงกันว่าคำตอบของตัวเองน่าจะถูกต้องที่สุ ดเอาเหตุผลของตัวเองมาโต้แย้งเพื่อให้ฝ่ายหนึ่งยอมแพ้ เถียงกันประมาณสักพักใหญ่ ตั้ม(ลาว)ก็พูดขึ้นอย่างดังว่า "มัวมาเถียงกันอยู่นั้นแหละ สู้มาทดลองของจริงเลยดีกว่าจะได้ให้มันรู้ไปเลยว่าตรงใหนของพริกที่มันเผ็ด" (แนะนำให้ไปฟังตั้ม(ลาว)พูดเองเพราะพูดภาษาของบ้านเกิดแล้วจะขำเอามาก ๆ) มาถึงจุดนี้ซึ้งเป็นจุดสำคัญของเรื่องความฮา ตั้ม(ลาว)แสดงความเป็นเจ้าของห้องไปหยิบพริกตัวเป็น ๆ(ย้ำ พริกจริง ๆ ตัวเป็น ๆเลย)มาแล้วท้าทายเพื่อน ๆ ถ้าอยากรู้ก็ต้องกินถึงจะรู้ว่าส่วนใหนของพริกถึงจะเผ็ดที่สุด โดยทำการตกลงกติกามารยาทกันก่อนเพื่อไม่ให้ใครได้เปรียบเสียเปรียบ คือต้องกินที่ละอย่างไม่ว่าจะเป็นเปลือก เม็ด และไส้ (ทั้งสี่คนคงบนในใจว่า"จะบ้าเหรออยู่ดีมาให้กินพริกเล่นไม่มีอะไรทำกันแล้วห รือไง แต่เพื่อ…สักสี…ของตัวเองจึงต้องจำใจกระเดือกพริกอันแสนจะเร่าร้อนลงไป) พอทำการตกลงแล้ว ตั้ม(ลาว)แสดงความเป็นเจ้าของห้อง(อีกแล้ว)ทำการชำแหละร่างอันไร้วิญญาณของพ ริก ออกมาเป็นชิ้นโดยไม่กลัวบาป บู..น คู..น โทษเลยสักนิด พอพริกน้อย ๆ ถูกแยกเป็นชิ้น ๆ แล้ว ตั้ม(ลาว) เซีย โอ ก็ต้องทึ่งในตัว บักตั้ม(เหนือ) เพราะพริกมันมีไส้ (ย้ำ พริกมันมีไส้จริงๆ ) แต่เล็กมากเล็กจนไม่น่าจะเรียกว่าไส้พริกได้ และแล้วก็ถึงเวลาที่ทุกคนรอคอย(แต่มันไม่น่าถึงหรอก) ตั้ม(เหนือ) ตั้ม(ลาว) โอ และเซีย ค่อย ๆ หยิบชิ้นส่วนของพริกมาทำการพิสูจน์โดยการกระเดือกมันลงไปเพื่อให้รู้รสชาดขอ งคำว่า พริก ที่สำคัญทุก ๆ คนเมื่อได้กินเข้าไปแล้วจะนิ่งอึ่งมากไม่พูดคุยกับใครสีหน้าเริ่มแดงก่ำเริ่ มมีน้ำใสออกมาจากบริเวณตา และสิ่งที่ทุกคนมองไปทิศทางเดียวกัน ถ้าไม่ได้สิ่งนี้เหมือนตกนรกทั้งเป็นสิ่งนี้เหมือนพระเจ้ามาทรงโปรด และสิ่งนี้ก็คือกระติกน้ำ ที่มีน้ำเย็น ๆ รอเราทั้งสี่ได้ไปลิ้มลองอยู่
สรุปแล้วถ้าท่านผู้อ่านท่านใดยังไม่รู้คำตอบ ที่ถามว่า "พริก…..ส่วนไหนที่เผ็ดกว่ากัน" กรุณาไปหยิบพริกในครัวแล้วทำการชำแหละแล้วก็กระเดือกมันลงไปแล้ว…. พูดเล่นน่า ถ้าอยากรู้คำตอบก็สามารถติดต่อได้ที่ ตั้ม(ลาว) ตั้ม(เหนือ) โอ เซีย ได้ตลอด 24 ชั่วโมง รับรองได้คำตอบที่ถูกใจแน่ ๆ หรือส่งคำตอบมาให้เราไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามเราจะมีรางวัลมอบให้ ขอขอบคุณบริษัทห้างขายถั่วจำกัด และบริษัทในกี ของขอบคุณผงซักผอก สบู่ ยาสีฟัน ที่ให้การสนับสนุนและที่ขาดไม่ได้เลยคือ คุณตั้ม(ลาว) ที่เอื้อเฟื้อสถานที่ในการถ่ายทำ และขอขอบคุณตั้ม(เหนือ) คุณโอ คุณเซีย ที่มีเวลาว่างมาก ๆได้มีเรื่องโจ๊กมาขำกัน